Ik ben opgegroeid in een gezinsdynamiek met veel spanning en conflict. Mijn ouders waren elk op hun manier en gevormd door hun eigen levensverhaal, emotioneel onbeschikbaar. Dit maakte van mij enerzijds een onrustig, onthecht en boos kind, anderzijds een overgevoelig, gekwetst en onzeker kind.
Naarmate ik ouder werd, liet dit zich steeds duidelijker tonen in verschillende levensdomeinen, in mijn relaties met anderen en vooral in de relatie met mezelf.​​​​ Mijn beeld van verbinding was gekleurd door mijn kind- en jeugdervaringen. Aan de buitenkant leek ik sterk en zelfstandig, maar vanbinnen worstelde ik met angsten en een laag zelfbeeld. Zoals zovelen ontwikkelde ik onbewust beschermingsmechanismen en maskers om erbij te horen, me beter en veiliger te voelen. Hoewel ze me ooit hielpen, creëerden ze als volwassene gaandeweg afstand tot mijn kern en tot mijn omgeving. 
In relaties werd ik vaak geconfronteerd met diezelfde patronen. Ze spiegelden me wat gezien wilde worden. Niet zelden strandden relaties en samenwerkingen of belandde ik in stilzwijgende conflicten – met de ander, maar vooral met mezelf. Tot ik de patronen leerde herkennen en stap voor stap doorbreken.